فرنوش زندیه

درباره من

سال‌ها فکر می‌کردم برای فهم زندگی باید جواب‌های بیشتری پیدا کنم.
به همین دلیل مسیرهای مختلفی را تجربه کردم؛ از تحصیل و فعالیت در رشته‌ای کاملاً متفاوت گرفته تا جست‌وجوی معنا در کتاب‌ها، سفرها و تجربه‌های گوناگون.
اما زندگی مسیر دیگری برای آموختن داشت.
از دست دادن ناگهانی مادرم در جوانی، مواجهه با چالش‌های فرزندم و تجربه‌هایی که هیچ کتابی برایشان پاسخ آماده نداشت، کم‌کم نگاهم را تغییر داد.
همین تجربه‌ها بود که مرا از مسیر حرفه‌ای پیشینم به سوی روانشناسی کشاند؛ نه فقط برای یاد گرفتن، بلکه برای فهم عمیق‌تر انسان و آنچه در زندگی او می‌گذرد.
فهمیدم انسان را نمی‌شود فقط از دریچه ذهن شناخت.
بدن، رابطه‌ها، فرهنگ، تجربه‌های زندگی، رنج‌ها، امیدها و معناهایی که برای زندگی می‌سازیم، همه بخشی از داستان ما هستند.
یکی از مهم‌ترین چیزهایی که زندگی به من آموخت، ارزش حرکت کردن است.
نه حرکت برای رسیدن به نسخه‌ای بی‌نقص از خود، بلکه ادامه دادن مسیر؛ حتی وقتی همه چیز روشن نیست.
و بارها دیده‌ام که حضور یک آدم امن می‌تواند این حرکت را ممکن‌تر کند.
شاید به همین دلیل است که امروز در کار درمان، بیش از آنکه به دنبال درست کردن انسان‌ها باشم، به دنبال فهمیدن آن‌ها هستم.
در اتاق درمان تلاش می‌کنم فضایی فراهم کنم که در آن بتوان مکث کرد، تجربه‌ها را شناخت و با کنجکاوی بیشتری به آنچه در درون و بیرون ما می‌گذرد نگاه کرد.
در کار درمانی از رویکردهای طرحواره‌درمانی و هیجان‌مدار استفاده می‌کنم و در کنار آن، به نقش بدن، تجربه زیسته و رابطه درمانی توجه دارم.
باور دارم شناختن خود، بیش از آنکه یک مقصد باشد، شیوه‌ای برای زندگی کردن است.